جلسه محاكمه عشق بود
و قاضي عقل ،
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود
يعني فراموشي ،
قلب تقاضاي عفو عشق را داشت
ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق
آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي
اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند
تنها عقل و قلب در جلسه مادند
عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند !
ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟
قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند
و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم .
پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم...

دل نوشت:
خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان
بايد ازجان گذرد هركه شود عاشقشان
روز اول كه سرشتند زگل پيكرشان
سنگي اندر گلشان بود همان شد دلشان

مطمـئن باش که خداوند تو را عاشقانه دوست دارد... چون در هر بهار برايت گل مي فرستد و هرروز صبح

آفتاب را به تو هديه مي کند. پروردگار هستي با اين که مي تواند در هر جائي از دنيا باشد ، قلــب تو را

انتخاب کرده و تنها اوست که هر وقت بخواهي چيزي بگوئي گوش مي کند ... 

  شير نري دلباخته‏ ي آهوي ماده شد. 

شير نگران معشوق بود و مي ‏ترسيد بوسيله ي حيوانات ديگر دريده شود. از دور مواظبش بود ...  پس

چشم از آهو برنداشت تا يک بار كه از دور او را مي نگريست ، شيري را ديد كه به آهو حمله كرد . فوري از

 جا پريد و جلو آمد ديد ماده شيري است . چقدر زيبا بود ،گردني مانند مخمل سرخ و بدني زيبا و طناز

داشت . با خود گفت : حتما گرسنه است. همان جا ايستاد و مجذوب زيبايي ماده شير شد .               

و هرگز نديد و هرگز نفهميد که آهو خورده شد.
 

شنیده‌ بود كه‌ خدا آن‌ بالاست‌ و عمری‌ دیده‌ بود كه‌ دست‌ها رو به‌ آسمان‌ قد می‌كشد.

پس‌ هر شب‌ از پله‌های‌ آسمان‌ بالا می‌رفت،

ابرها را كنار می‌زد، چادر شب‌ آسمان‌ را می‌تكاند.

ماه‌ را بو می‌كرد و ستاره‌ها را زیر و رو.

او می‌گفت: خدا حتماً‌ یك‌ جایی‌ همین‌ جاهاست.

و دنبال‌ تخت‌ بزرگی‌ می‌گشت‌ به‌ نام‌ عرش؛ كه‌ كسی‌ بر آن‌ تكیه‌ زده‌ باشد.

او همه‌ آسمان‌ را گشت‌ اما نه‌ تختی‌ بود و نه‌ كسی.

نه‌ رد پایی‌ روی‌ ماه‌ بود و نه‌ نشانه‌ای‌ لای‌ ستاره‌ها.

از آسمان‌ دست‌ كشید، از جست‌وجوی‌ آن‌ آبی‌ بزرگ‌ هم.

آن‌ وقت‌ نگاهش‌ به‌ زمین‌ زیر پایش‌ افتاد.

زمین‌ پهناور بود و عمیق. پس‌ جا داشت‌ كه‌ خدا را در خود پنهان‌ كند.

زمین‌ را كند، ذره‌ذره‌ و لایه‌لایه‌ و هر روز فروتر رفت‌ و فروتر.

خاك‌ سرد بود و تاریك‌ و نهایت‌ آن‌ جز یك‌ سیاهی‌ بزرگ‌ چیز دیگری‌ نبود.

نه‌ پایین‌ و نه‌ بالا، نه‌ زمین‌ و نه‌ آسمان.. خدا را پیدا نكرد.

اما هنوز كوه‌ها مانده‌ بود. دریاها و دشت‌ها هم.

پس‌ گشت‌ و گشت‌ و گشت.

پشت‌ كوه‌ها و قعر دریا را، وجب‌ به‌ وجب‌ دشت‌ را.

زیر تك‌تك‌ همه‌ ریگ‌ها را.

لای‌ همه‌ قلوه‌ سنگ‌ها و قطره‌قطره‌ آب‌ها را.

اما خبری‌ نبود، از خدا خبری‌ نبود.

ناامید شد از هر چه‌ گشتن‌ بود و هر چه‌ جست‌وجو.

آن‌ وقت‌ نسیمی‌ وزیدن‌ گرفت.

شاید نسیم‌ فرشته‌ بود كه‌ می‌گفت‌ خسته‌ نباش‌ كه‌ خستگی‌ مرگ‌ است.

هنوز مانده‌ است، وسیع‌ترین‌ و زیباترین‌ و عجیب‌ترین‌ سرزمین‌ هنوز مانده‌ است.

سرزمین‌ گمشده‌ای‌ كه‌ نشانی‌اش‌ روی‌ هیچ‌ نقشه‌ای‌ نیست.

نسیم‌ دور او گشت‌ و گفت: اینجا مانده‌ است، اینجا كه‌ نامش‌ تویی.

و تازه‌ او خودش‌ را دید، سرزمین‌ گمشده‌ را دید.

نسیم‌ دریچه‌ كوچكی‌ را گشود، راه‌ ورود تنها همین‌ بود.

و او پا بر دلش‌ گذاشت‌ و وارد شد.

خدا آنجا بود.

بر عرش‌ تكیه‌ زده‌ بود و او تازه‌ دانست‌ عرشی‌ كه‌ در پی‌ اش‌ بود.

همین‌جاست.

سال‌ها بعد وقتی‌ كه‌ او به‌ چشم‌های‌ خود برگشت.

خدا همه‌ جا بود؛ هم‌ در آسمان‌ و هم‌ در زمین.

هم‌ زیر ریگ‌های‌ دشت‌ و هم‌ پشت‌ قلوه‌سنگ‌های‌ كوه،

هم‌ لای‌ ستاره‌ها و هم‌ روی‌ ماه.

     از سوز محبت چه خبر اهل هوس را               

                                                                         این آتش عشق است نسوزد همه کس را